Cultureel erfgoed en klimaatverandering: de sociale dimensie

DIANE BARTHEL-BOUCHIER
Stony Brook University, Stony Brook NY

Tijdens de voorbije jaren hebben internationale erfgoedorganisaties en intergouvernementele agentschappen geijverd voor meer aandacht voor de klimaatverandering en meer bewustzijn daaromtrent. Dit nieuw ecologisch mandaat kan zowel een gevaar als een kans betekenen voor de globale erfgoedgemeenschap. Het gevaar bestaat erin dat erfgoedorganisaties zich zouden kunnen wagen op terreinen waar ze weinig professionele expertise hebben, terwijl ze zich ook afscheiden van hun gewone basis voor sociale en financiële steun. Het is een kans omdat de erfgoedorganisaties kunnen tonen dat ze niet vastzitten in het verleden en dat ze kunnen reageren op nieuwe uitdagingen. Gedurende dit proces kunnen ze naar alle verwachting een groter publiek bewustzijn creëren en meer steun verwerven. Of de gevaren of de kansen de bovenhand halen zal in grote mate afhangen van 2 zaken: is het organisatorisch antwoord gewoon een modieuze gril, of baseren de erfgoedorganisaties hun acties op een meer gesofisticeerd aanvoelen hoe zowel het natuurlijk als het cultureel erfgoed sociaal verankerd zijn. Uitgaande van klassieke en hedendaagse sociale theorieën wil ik wijzen op twee belangrijke sociale dimensies. Enerzijds zijn er de relaties tussen regeringen en individuen, anderzijds de relaties van gelijkheid en verschil tussen individuen. Ze kunnen dienen als criteria om de antwoorden te evalueren van regeringen en niet-gouvernementele organisaties op de ecologische crisissen die het culturele erfgoed in verschillende locaties hebben getroffen. Tot slot suggereer ik specifieke argumenten die het belang van het cultureel erfgoed aantonen bij het uitbouwen van een duurzame en gemeenschappelijke toekomst.